Succesverhalen
Ein, alles voor een aai…
Toen we een jaar geleden de reis ondernamen om te kijken of de Pembroke Corgi die toentertijd werd aangeboden bij ons paste, wisten we niet dat hij zo gemakkelijk, zo lief, zo leergierig, zo speels, zo’n slaapkop en (stiekem) toch zo’n deugniet zou zijn. Ein bleek een schot in de roos.
Toen we hem ophaalden maakte Ein een drukke indruk maar het belangrijkste vonden we dat hij heel open was. We mochten alles bij hem doen, zijn tanden en pootjes aanraken en hebben een eindje met hem gewandeld. We hadden het snel besloten: Ein ging met ons mee.
Waar Ein in zijn vorige thuis iedereen eigenlijk omver liep omdat hij zo wild in het huis was, bleek de beste remedie consequente bazen en drie dagelijkse wandelsessies. We hebben hem veel dingen geleerd (zoals commando’s maar ook sociale vaardigheden) en dat ging hem gemakkelijk af. Zijn drukte maakte al snel ruimte voor lekker luieren en een rustige instelling.
Hij is echt een schatje. Ten tijde van dit schrijven ligt hij voor onze voeten in zijn favoriete positie: slapend dicht in de buurt van ons. Iedereen die op bezoek komt, vindt hem fantastisch en dat gevoel is wederzijds van zijn kant. Het is heel moeilijk om een opsomming te maken van onze Ein. We kunnen het hebben over zijn speelsheid met de andere honden
hier in het park en hoe hij dan, ondeugend dat hij is, niet meer naar ons luistert. We kunnen proberen te beschrijven hoe hij ‘s avonds bij ons op de bank ligt, heerlijk op schoot bij het vrouwtje. Zijn humor. De wijze hoe hij naar mensen toe kruipt als ze hem willen aaien. De manier hoe hij zijn pootje op tilt als hij iets in de verte denkt te horen. De ‘zonnestraal der verlamming’ die ervoor zorgt dat Ein neerploft in huis waar de zon naar binnen schijnt. Zijn stoere houding in combinatie met zijn rugzakje.
Dat alles zal onmogelijk over te brengen zijn. Er zou dan ook een heel deel van Ein nog niet overgebracht zijn. Kortweg: Ein past perfect bij ons en heeft ons gezin uitgebreid met een liefdevol en speels karakter. We hadden ons geen beter ventje kunnen wensen.
Dirk en Marjolein.
Laica’s verhaal
Sinds half september is Laica bij ons. En wat zijn we blij met haar. Ze is inmiddels drie maanden bij ons en ze doet het geweldig. Van haar problematische ervaringen merken we niets tot heel weinig. We hebben haar een andere naam gegeven wat heel gemakkelijk ging en waar ze bijzonder snel naar luisterde. Voluit heet ze Pippa Luna maar in de wandeling Pip of Pippeloentje.
Ze kent inmiddels heel veel commando’s en kunstjes nadat ze volkomen blanco bij ons kwam. Omdat ze erg leergierig is en ook heel snel leert, wordt er veel met haar geoefend. Dat is ook wel nodig want anders verveelt ze zich, ze heeft nl. een tomeloze energie en doet niets liever dan naast de scootmobiel kilometers maken. Ze is dol op spelletjes met een bal, ballon de wobbel of verzin het maar, ze is overal voor in.
Het toppunt van gelukzaligheid is in iedere modderplas springen en er het liefst tot je neus in verdwijnen! Ook spelen op de hei met andere honden is een van haar favoriete bezigheden. Ze speelt wel graag de baas wat heel komisch is om te zien als ze weer voorbij stuift op haar korte pootjes op jacht naar zo’n grote hond.
Drijven doet ze sowieso erg graag – auto’s, kinderen, fietsers zijn de onvrijwillige slachtoffers bij gebrek aan koeien of schapen. Die laatsten genieten bij aanwezigheid haar grote belangstelling en als ze de kans had, zou ze er direct achteraan gaan. We proberen dit gedrag natuurlijk wel bij te sturen en in goede banen te leiden. Helemaal zonder foutjes is onze Pip niet, maar welke hond wel? En trouwens is het wel een fout of gewoon genetisch bepaald veedrijversgedrag?
Eenmaal moegedraafd en gespeeld, heb je geen kind meer aan haar. Nou ja, ze komt dan nog heel graag bij je liggen voor een knuffel en een aai over haar buikje. Kortom, het gaat helemaal goed met haar en ons.
Gisteren ging ze voor het eerst mee naar een restaurant en we hadden er ons op voorbereid dat al die drukte misschien toch teveel prikkels voor haar zouden geven, maar ze gedroeg zich voorbeeldig en ging keurig onder de tafel liggen wachten. We waren zo trots op haar want tenslotte heeft ze ook met dit soort aangelegenheden helemaal geen ervaring. Zo’n braaf en knap hondje geworden na een toch niet gemakkelijke start, wij vinden het een wonder.
Namens ons allemaal dus, willen we jullie nogmaals heel hartelijk bedanken voor de bemiddeling die zo goed gelukt is. En wij kunnen van harte iedereen een herplaatser – zelfs met een moeilijke achtergrond of verleden – aanraden. Want wat een geweldig ras is een Welsh Corgi: het ras heeft er echt twee fervente fans bij! En dat geldt ook ons stokoude Jack Russeltje dat helemaal is opgeleefd en geniet van Pippa’s vrolijke aanwezigheid.
Eddy en Nelleke
Winnie the Pooh en Pippa
Jimmey
(Jimmey is een Pembroke reutje wat niet op de site heeft gestaan, hij was gelijk al herplaatst!)
Hier een bericht van Jimmey! Vandaag ben ik jarig, 5 jaar ben ik alweer geworden en het was vanmorgen feest! Ten eerste lag ik nog lekker in mijn warme mandje, toen de hele familie hier begon te zingen voor me en ik kreeg veel knuffels. Daarna kreeg ik een heerlijk ontbijt van warme brokken met vlees. Gelukkig mocht Django ook zo lekker ontbijten, want dat is wel mijn vriendje. Daarna in de dikke mist gewandeld en weer lekker in de warme mand. Ook kruip ik lekker bij Django op de deken, want samen liggen is wel heerlijk warm! Later op de ochtend gingen ineens wat spannends doen, Danielle pakte een raar ding met 2 wielen en zette die buiten, Django en ik gingen aan de lijn en toen ging Danielle op dat ding zitten, fietsen noemde ze het en ik vond het leuk! Ik moest steeds maar hard kwispelen en blaffen, zoveel plezier had ik, maar je word er wel moe van en ik mocht ook nog niet zo lang van Danielle en dat vond ik dus niet zo leuk, want ik ging mooi wel tegen die fiets aan duwen, dat we weer moesten gaan. Toen we weer thuis kwamen kreeg ik een kluif en Django ook (en die is pas vrijdag jarig!) Danielle ging weg en later kwam ze terug met een tas die verdacht lekker rook, natuurlijk was ik er als de kippen bij, want eten, dat doe ik graag! Ik kreeg voor mijn verjaardag een hele mooie nieuwe halsband van de familie, een blauwe en ik was zo trots als een pauw! Iedereen moest de halsband wel even bewonderen! Na lekker geknaagd aan mijn kluif te hebben gingen we weer op pad. Toen deed Danielle weer wat raar, dat ding met 2 wielen, een fiets zoals ze het noemen, ging naar buiten en daarachter deed ze een raar karretje echt heel raar, maar daar moesten wij in. Django sprong meteen en ik
liet me mooi niet kennen, dus ik ook! Toen ging de klep dicht en gingen we op reis. We zaten in een fietskar, zo vertelde Django mij. Na 10 minuten gefietst te hebben kwamen we aan bij een bos, waar we heerlijk gingen wandelen en zwemmen, dat was ook lekker! Gelukkig mochten we weer in de fietskar, want mijn pootjes waren helemaal moe van het rennen in het bos. We gingen meteen door Thijs uit school halen en daar draaide mijn staart overuren, want ik kreeg daar zoveel knuffels!! Ik ga graag nog vaker mee Thijs halen, het is daar leuk! Bij thuiskomst rook het nog lekkerder en mijn neusje zat bijna in het aanrecht……. Wat was het toch wat zo lekker rook??!! Bij het avond eten kregen we vers vlees, dat was dus wat zo lekker rook! Ik ben met mijn bak de hele kamer door gegaan! Jammer dat ik niet meer kreeg! Django stond ook al zo lekker te smullen, wat een feest! Net gingen we nog uit, met een hele leuke duo lijn, Django en ik zitten samen aan 1 lijn vast en dat gaat prima, wij vermaken ons samen wel……. Al ben ik wel een beetje bang in het donker om ver weg van huis te gaan, maar met Django naast me ben ik ook heel stoer! Nu lig ik lekker met een dikke buik, naar volle tevredenheid uit te buiken in mijn mand………. Wat is het leven toch mooi!
Dikke knuffel van Jimmey
Max
Beste mensen !
Wat zijn wij ontzettend blij met Max !
Het is een gewedlige hond , hij is speels, nu al trouw en echt lief !
Hij loopt door de tuin en je kan zien dat hij het leuk vind.
Hij is absoluut niet vals !
In het begin vond hij optillen in de auto niet leuk maar nu al laat hij zich graag helpen met in de auto komen.
Zitten doet hij goed en we moeten nog een beetje oefenen zodat hij komt als we hem roepen hij komt nu als het hem uitkomt
Onze training bestaat uit heel blij zijn en aaien als hij komt en af en toe wat lekkers geven.
Het is een grote aanwinst voor ons gezin !
Allemaal heel veel dank voor alles wat jullie gedaan hebben we zullen zeker Max PrimeVal gelatinaat geven
Max, Elise en Alexander
Mika
Wat hebben wij een lot uit de loterij.
Sinds een maand hebben wij een fantastische Corgi in huis.
Onze Mika zoals wij Griant hebben genoemd is een echte veedrijver. Op de zorgboerderij waar ik o.a. werk, drijft Mika de pony van het weiland naar de stallen. Zelfs mijn paard die af en toe wat moeite heeft met trailer laden, gaat als hij Mika ziet als een mak schaapje de trailer in. Wanneer mijn paard niet snel genoeg reageert, hoeft Mika maar een keer te blaffen en Max (mijn paard) staat in de houding.
Mika heeft zijn APK keuring gehad bij de dierenart en natuurlijk goed gekeurd. Alleen had hij vanaf zijn puntje van zijn staart tot aan het puntje van zijn neus, spierpijn. Dit kwam omdat hij 3 dagen daarvoor met ons op vakantie was geweest. Wat was het geval: toen mijn jongste dochter en ik op onze paarden een trektocht gingen maken, hadden wij Mika in de stal gezet. Na een minuut of 30 zegt mijn dochter: mamma ik zie Mika lopen. Tot onze grote verbazing was Mika uit de stal gekropen en achter ons aan gegaan. Wat een super speurder. Echt een karakter trek van een echte Corg. Als hij er maar bij kan zijn.
ook in mijn werk als therapeut is Mika een grote aanvulling. Mika gaat rustig liggen als ik iets aan een kind moet uitleggen. Zijn grote oren gespitst. Hij heeft zo’n rustige inwerking op deze kinderen die vanwege hun aandoening vaak erg onrustig zijn. Hoe vaak ik niet een kind slapend heb aangetroffen op de rug van Mika is al bijna niet te tellen. Als of de kinderen de rustige en kalme aard van Mika tot zich nemen. Wonderen bestaan echt.
Daarnaast heeft hij het leven gered van 3 eendenkuikens. De kuikens waren in een afvoerkanaal terecht gekomen en zouden op eigen beweging nooit eruit zijn gekomen. Mika kwam mij tijdens de laatste avondwandeling waarschuwen dat er iets aan de hand was. Door het hoge gras rende hij voor mij uit in opgewonden toestand. Uiteindelijk bleef hij stil staan bij de buis en toen ik dichterbij kwam hoorde ik het geluid van de eendjes. Met hulp van de dierenbescherming konden ze bevrijd worden. Super cool zegt mijn dochter die het verhaal natuurlijk aan iedereen op school heeft verteld.
In onze buurt wordt Mika ook wel de King genoemd omdat Mika voor geen enkele hond aan de kant gaat. En als je dan niet wil luisteren dan zal je het wel voelen.
Het is elke ochtend een wedstrijd wie het eerste bij Mika is om hem wakker te maken. Het commentaar van Mika is dan niet uit de lucht. Mika heeft overal wel wat op “zeggen”.
Als dit geen succes story is dan weet ik het niet meer.
Groeten en dank voor de bemiddeling.
Judith
Rein
Ongeveer 5 jaar geleden heb ik Kees, een corgi-teefje als herplaatser in huis gekregen. Ze was 10 maanden oud, ik was het 3e baasje en ze was totaal niet gesocialiseerd. Ondertussen is het een ontzettend lief hondje geworden, alhoewel ze nog steeds erg bang is voor stokken, bezemstelen en vorken.. Waarschijnlijk heeft ze dus weleens klappen gehad. Ik kan nog iedere dag aan Kees merken hoe dankbaar ze is om nu een stabiel leventje te leiden waarin ze genoeg aandacht en knuffels krijgt. Dus ik wilde nog een corgi helpen.
Ik heb ongeveer een half jaar goed in de gaten gehouden of er herplaatsters waren die bij Kees zouden kunnen passen. Het liefst een jonger reutje. En twee weken geleden was het zover, er zat een reutje van bijna 1,5 jaar in een asiel in Gelderland! Zo snel mogelijk zijn we gaan kijken bij Rein (hij heette toen nog Corgi). Rein zat in het asiel omdat hij geen hele dagen alleen kon blijven, hij ging dan slopen. Verder kreeg hij weinig tot geen lichaamsbeweging. En dat was te zien… Rein was ontzettend mager, had helemaal geen spieropbouw. Verder was hij doodsbang in het asiel. Na een rondje lopen, ook samen met Kees, mocht hij mee naar huis!
Ondertussen woont Rein 2 weken bij ons in Rotterdam. En dat is wel even wennen, zo midden in de grote stad. Het is duidelijk dat hij niet veel gewend is wat betreft auto’s, fietsers of andere honden. Auto’s en fietsen wil hij luid blaffend achterna en andere honden, daar snapt hij helemaal niets van. Gelukkig heeft Kees hem ondertussen geleerd hoe hij moet spelen. We proberen hem zoveel mogelijk ervaringen op te laten doen tijdens lekker lange wandelingen, door het bos, midden door de stad of zelfs over de markt. Langzaamaan beginnen auto’s en fietsen iets minder spannend te worden. Andere honden blijven rare wezens die allerlei signalen uitzenden die Rein niet kent. Wat mij doet vermoeden dat hij erg jong uit het nest gehaald is.
Binnenshuis is Rein lekker rustig en een echte knuffel. Hij heeft absoluut nog niets gesloopt, terwijl hij al een paar keer voor wat langere tijd alleen is gebleven. Hij gedraagt zich dus prima nu hij genoeg beweging krijgt.
Het kost wat extra tijd en geduld, maar een huis geven aan een herplaatscorgi is heel dankbaar werk. Het is heerlijk om zo’n hond te zien opbloeien!
Bella
Op 6 augustus van dit jaar kwam onze Welsh Corgi Cardigan Bella (eigenlijk had ze geen naam) uit een opvang in België bij ons. Ze was bij een broodfokker vandaan gehaald samen met nog meer fokteefjes. In België zijn broodfokkers nog steeds in grote getale aanwezig, helaas. We haalden haar op bij de opvang (bij ‘Dieren zonder dak’ gerund door een hondenliefhebster in hart en nieren met een heel gewoon huis vol met wel 20 honden). Bij binnenkomst keken we de kamer rond op zoek naar haar, ze sprong er meteen uit! Wat was ze klein zeg, met haar grappig grote oren, als zijnde vliegtuigpropellers. En ze keek zo schattig, ik was meteen verliefd.
Er was al gezegd dat ze aan weinig gewend was, zoals wandelen aan een riem. Ze zou nooit gras hebben gezien en ze zou misschien nog niet helemaal zindelijk zijn. Ze had 4 en een half jaar alleen maar voor de fok gediend dus waarschijnlijk alleen maar in een hok gezeten in een schuur. Zeker weten doe ik dat niet, maar zoiets stel je erbij voor.
We hebben een tuigje aangeschaft omdat ze niet gewend zou zijn aan een halsband en in het begin had ze zoiets van: waarom nog verder lopen, ik heb toch al wat gedaan? Ze was duidelijk angstig voor onverwachte geluiden, mensen, kinderen (buitenspelende (voetballende) kinderen bij ons achter het huis). Ze was meteen op mij gericht maar zelfs als ik haar wilde aaien zakte ze nog helemaal door haar pootjes. Gelukkig voor ons was ze haar vertrouwen niet compleet kwijt geraakt en had ze totaal geen agressie (angstbijten) in zich, wat natuurlijk heel normaal zou zijn geweest met zo’n verleden. Zo ging ze de kinderen gewoon uit de weg als ze bang was en dook ze onder de eettafel.
Nu, we zijn 2 maanden verder. Lopen aan de riem (en zelfs zonder) gaat perfect. Ze luistert zo ontzettend goed. Alles doet ze buiten. Ze krijgt steeds meer zelfvertrouwen, ook naar de kinderen en vreemden toe. De voetballende kinderen buiten vindt ze ook al niet meer zo eng. Ik heb haar laten operen want haar buikje (borstjes) hingen bijna tot op de grond. Dus hebben we haar tegelijk met de sterilisatie laten ‘liften’. Dit was echt nodig want ze struikelde er tijdens het wandelen gewoon over. Best een pittige en dure operatie, maar de moeite waard! Ze heeft nu weer een mooi strak buikje. Bella is een super hond.
Ik heb nog nooit zo’n lieve, dankbare en gehoorzame hond gehad als zij.
Groetjes en een poot uit Arnhem,
Renée, Bryan en Lucas